Home | U16 nieuws | Den Haag – U16

HIJS HOKIJ Den Haag – RED EAGLES Den Bosch: gewonnen puntje puntje puntje

Als ijshockey moeder en vertrouwenscontactpersoon voor de Red Eagles ben ik een beetje verdrietig geworden van de sheet en verslagen van kinderen én ouders over de wedstijd HIJS – EAGLES.

Regelmatig leg ik mijn oor te luister bij de spelers, begeleiding en ouders. Wat direct opvalt is de passie en betrokkenheid bij de sport van onze kinderen. Super leuk, strik erom, niets meer aan doen! Eh nee. Ik zie en hoor dat we in een overtreffende trap stand zitten. Passie wordt woedend fanatisme en betrokkenheid wordt opgefokte verongelijktheid en blinde devotie.

Zondag speelden we uit tegen HIJS. Een beetje een derby? Net van ze gewonnen in de Bekerfinale, dus we kunnen vol zelfvertrouwen spelen. Wat gebeurt er dan? De wedstrijd tegen de Hagenaren is vergeven van zeer pittige straffen. Hoe dan? We komen toch om een lekkere pot ijshockey te spelen? Natuurlijk gaan we winnen. Daarvoor mag alle energie uit de kast, alle tactiek worden ingezet, mag fair worden gecheckt, mag genoten worden van mazzel en gebaald worden van pech.

Het lijkt alsof er geen respect is naar elkaar, de scheidsrechters, benchpersoneel. Ik vraag mij af of dat echt zo is. Tijdens gesprekken met kinderen en ouders blijkt dat er zeker respect is maar dat dat voorwaardelijk is: ik heb zeker respect maar als … dán kunnen ze, die speler/die ouder/die scheids het bekijken. Ook lijken ouders op het gedrag van de eigen kinderen en team andere eisen toe te passen dan op die van de tegenpartij.

Wanneer alle goede manieren en gedrag overboord gaat lijkt samen te gaan als de ‘overtreffende trap’ intreedt. Emoties als woede en verongelijktheid nemen ons gezonde verstand over! Ook als de eerste heftige gevoelens zijn gezakt houden deze emoties aan als zij niet op een goede manier kunnen afvloeien of zelfs worden gevoed door anderen. We willen dat onze kinderen ook in het heetste van de strijd kun driften kunnen beheersen en respect tonen voor de ander. Dat verwachten we ook van andere ouders en begeleiding. Verwachten we het ook van onszelf? En zo ja, hoe doe je dat dan? Waar blijkt dat uit? Ik bied me aan om als luisterend oor en spreekwoordelijke boksbal te fungeren als je voelt dat jouw passie omslaat in boosheid of je betrokkenheid voelt als stank voor dank. Ik praat je niet naar de mond maar luister naar jouw gevoelens en help je om op een voor jou goede manier om te gaan met die emoties. En ik vraag jullie allen om als ik doorsla me even apart te nemen en me te helpen weer kalm en evenwichtig gepassioneerd betrokken te zijn.

Ps, we hebben natuurlijk gewonnen met 3 -4! We hebben een heel goed team waar we trots op kunnen zijn. En zie mijn vorige wedstrijdverslag…niet alleen op de spelers maar op ons allemaal.

Red Eagles Den Bosch